Bij hole 5 is een deel van de baan afgezet als GUR. Dat roept meteen een logisch beeld op: hier wordt gewerkt, hier wordt de baan beter, mooier of in elk geval droger gemaakt. Ground Under Repair dus.
Alleen… als je er wat langer over nadenkt, klopt dat beeld eigenlijk wel?
Want eerlijk is eerlijk: de GUR ligt er al weken bij zonder dat er ook maar één schop de grond in is gegaan. Geen spoor van activiteit, geen verse bandensporen, geen enkele hint van “repair”. Gewoon een stukje baan dat tijdelijk – of misschien wel permanent – verboden terrein is geworden.
Vreemd genoeg zijn ze bij ons juist best vaak wel aan het werk om de baan te verbeteren. Zo zien we Kees Duijn en Marc Schoenmaker regelmatig extra afwateringskanalen graven, maar vreemd genoeg zie je daar nooit blauwe paaltjes. Geen GUR, terwijl er duidelijk iets in uitvoering is.
Die blauwe paaltjes staan bij ons overigens opvallend vaak bij molleklemmen. Ik weet niet hoe effectief die klemmen zijn, maar áls ze werken, is de grond daar juist niet meer in bewerking. Overigens heb ik persoonlijk helemaal geen last van die paar molshopen en zou ik er zelfs voor willen pleiten dat we die beestjes hun gang laten gaan. Voor de afwatering lijken die mollegangen mij namelijk ook een prima, natuurlijk systeem.
Het geheel doet mij een beetje denken aan wegwerkzaamheden. Je kent het wel: een groot bord “Werk in uitvoering”, een snelheidsbeperking, kilometers oranje kegels… en nergens een wegwerker te bekennen. Geen machine, geen helm, geen hesje. Niets. En ergens diep vanbinnen voel je dan die lichte neiging om het gas weer in te trappen. Want waarom zou je langzamer rijden als er niemand werkt?
Zo voelt GUR soms ook. Je accepteert het braaf, je dropt volgens de regels, maar je vraagt je toch af: wat is hier eigenlijk precies in repair?
Overigens is al een paar keer gesuggereerd om een flink stuk van hole 5 weg te graven zodat er als het ware een grote vijver ontstaat. Zou dat niet gewoon de meest definitieve oplossing zijn?
Maar goed, laat ik het maar eens over de wedstrijd van vandaag hebben.
Eerlijk gezegd heb ik van de prijsuitreiking niet veel meegekregen, omdat ik nogal ver weg zat. Met dank aan tafelgenoten Fake de Jonge en Hein Dekker kan ik wél melden dat er vandaag vier birdies zijn geslagen.
Twee daarvan gingen naar Melvin van Ravestein, één naar Erik Bark en één naar Brendan Korten. Brendan en Melvin waren sowieso lekker bezig, want zij wonnen ook ieder een balletje met een tweary. Daarnaast verdiende Melvin nog een extra balletje met zijn derde plaats.
Twee balletjes gingen naar Sandra Kerkvliet, die haar nieuwe clubs blijkbaar onder controle heeft gekregen (21 stablefordpunten). Dat was overigens bij lange na niet genoeg voor de eerste plaats. Die werd gewonnen door Sjors Tros (mooie naam), die maar liefst 25 punten bij elkaar speelde.
In zijn overwinningsspeech bedankte Sjors uitvoerig zijn flightgenoten Dirk Loos en Ruud Baron. Die mannen bleken haviksogen te hebben en wisten menig (half ingegraven) balletje van Sjors weer terug te vinden.
Guus
