Het is altijd leuk als er nieuw talent opduikt, en vandaag was het weer zover. Wedstrijdleider Marion Vlaar moest eerst nog even flink stoeien met NexxChange, maar kreeg het uiteindelijk toch voor elkaar om samen met haar neef (tantezegger) Luuk Ruiter de baan in te gaan.
Na afloop kon ik het niet laten Luuk te vragen of hij van zijn tante had kunnen winnen. Enigszins besmuikt gaf hij toe dat dat vandaag geen enkel probleem was geweest. Ik dacht meteen: dan zal Marion wel geen beste ronde hebben gespeeld. Maar niets is minder waar, want met 15 stablefordpunten eindigde zij keurig in de middenmoot. Het grote verschil zat ’m dus vooral in het spel van Luuk – en dat was om van te smullen.
Wat hij liet zien was zelfs tamelijk uniek. Na twee holes had Luuk al 10 stablefordpunten bij elkaar geslagen. Hij begon met een par op hole 1 (4 punten) en deed het op hole 2 nog eens dunnetjes over met een birdie, goed voor maar liefst 6 punten. Na twee holes stond hij dus al op 10 punten en leek hij op weg naar een monsterlijke score van 45 punten. Dat schema bleek iets te optimistisch, maar met 27 punten kwam hij alsnog glansrijk als winnaar het clubhuis binnen.
Guus Wilcke (kleine Guus) kon, ondanks een aantal werkelijk geweldige slagen, niet verder komen dan “slechts” 20 punten. Erik Bark en ikzelf (grote Guus) eindigden beiden op 19 stablefordpunten, maar Erik had duidelijk de betere eindsprint. Het balletje voor de derde plaats rolde dan ook zijn kant op. En daar bleef het niet bij, want hij pakte ook nog de verste afslag op hole 7 én een birdie.
Birdies werden verder geslagen door Jeroen van de Bos op hole 4 en – zoals inmiddels bekend – door Luuk Ruiter op hole 2. Tot slot mocht George van der Velden nog een balletje terugvragen bij de wedstrijdleiding dankzij zijn tweary op hole 2.
(grote) Guus
