De lichte sneeuwval van afgelopen nacht had de baan niet in een winter wonderland veranderd, maar was wel aanleiding om met wintergreens te spelen. Dat bleek voor de meeste deelnemers bepaald geen nadeel. De scores lagen dicht bij elkaar. Zelf kwam ik uit op 21 stablefordpunten, een prima score maar niet genoeg voor een prijs. De nummers één, twee en drie (respectievelijk Jan van Stralen, Hein Dekker en Tom Scholtes) scoorden alle drie nog een puntje meer en gingen er met de dagprijzen vandoor.
Na afloop was het in het clubhuis tijd voor de gebruikelijke nabespreking, waar het spel en het weer elkaar moeiteloos afwisselden. Voorzitter Frank typeerde de omstandigheden als krokkelig weer. Een term die bij mij niet meteen een belletje deed rinkelen, maar Hein beaamde het direct. Ik vertelde Frank dat hij mij niet in de maling moest nemen, maar hij pakte meteen zijn telefoon en las voor wat krokkelig weer was. Nu weet ik natuurlijk niet welke app hij gebruikte, maar in de Dikke van Dale zal zo’n woord niet snel voorkomen.
Thuis heb ik het toch nog even nagezocht in het Westfries woordenboek. Krok blijkt zeer fijne sneeuw te zijn, zo fijn als graszaad, en krokkelig verwijst dus naar die bijna poederachtige sneeuwval. Geen dikke vlokken, geen wit tapijt, maar dat lichte, nauwelijks zichtbare spul dat toch overal blijft hangen.
Doordat we met wintergreens speelden, was het vooraf onduidelijk of er voor birdies nog balletjes uitgedeeld zouden worden. De wedstrijdleiding deed daar niet moeilijk over en er mochten er uiteindelijk heel wat worden uitgereikt. Hein Dekker, Jan van Stralen en Frank Braas maakten een birdie op hole 5 en Jos van der Werf deed dat al op hole 1. Op hole 1 konden vandaag twee biertjes worden gewonnen met een thirdy, en die gingen naar Fake de Jonge.
Tot slot stond de longest drive op hole 6 op het programma. Er ontstond nog even discussie over wie die daadwerkelijk had geslagen, omdat Tom Scholtes zijn naam op het bordje had gezet terwijl hij afsloeg van blauw. In het wedstrijdreglement schijnt te staan dat de longest drive alleen vanaf geel geslagen mocht worden. Uiteindelijk gingen de biertjes naar Gigi Perra, omdat zijn naam boven die van Tom op het bordje stond. Iedereen gunt ze Gigi, maar helemaal eerlijk is het eigenlijk niet: er kunnen best spelers zijn geweest die verder sloegen dan Gigi, maar niet zo ver als Tom. Maar goed, het werd sportief opgelost en Gigi schoof meteen één van zijn biertjes door naar Tom.
Guus
