Vroeger keken golfers gewoon naar buiten om te zien wat voor weer het werd. Tegenwoordig raadplegen we apps die niet alleen regen, wind en zon voorspellen, maar zelfs de grastemperatuur. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet precies weet hoe die wordt gemeten, maar kennelijk is het belangrijk genoeg om er een apart grafiekje aan te wijden.
Misschien verklaart het wel waarom de ene golfer bij een grastemperatuur van 20 graden ineens zijn handicap speelt, terwijl hij bij 15 graden geen fairway meer weet te raken. Wetenschappelijk bewijs heb ik daar niet voor, maar als golfer ben je altijd op zoek naar een plausibele verklaring voor een minder geslaagde ronde.
Vandaag begon mijn ronde om 13.50 uur, precies op het moment dat de grastemperatuur in Spierdijkeen van haar laagste punten bereikte. Vervolgens steeg de temperatuur gedurende ongeveer een half uur gestaag. Toeval of niet, maar in diezelfde periode noteerde ik drie keurige bogeys.
Daarna sloeg het weer om. De grastemperatuur daalde plotseling en mijn scorekaart leek direct hetzelfde patroon te volgen: drie strepen op rij. Het verband lijkt overduidelijk, al zullen sommige wetenschappers daar wellicht anders over denken.
Gelukkig duurde de dip niet lang. Na ongeveer een half uur begon de grastemperatuur weer op te lopen en ook mijn spel vertoonde tekenen van herstel. Met twee parren in de resterende holes leek het erop dat ik weer volledig in harmonie was met de thermische omstandigheden van de baan.
Of er werkelijk een verband bestaat tussen grastemperatuur en golfprestaties laat ik graag aan verder onderzoek over. Onderstaande grafiek levert in ieder geval voldoende materiaal voor discussie.
De echte toppers laten zich natuurlijk niet van de wijs brengen door een schommelende grastemperatuur en weten onder alle omstandigheden hun punten bijeen te sprokkelen. Cees de B. trok zich van alle meteorologische verschijnselen niets aan en stapte met maar liefst 20 stablefordpunten van de baan. Jan V. behaalde eveneens 20 punten, maar omdat zijn tweede deel van de ronde iets minder sterk was, moest hij genoegen nemen met de tweede plaats. De derde prijs ging naar Jan van S. met 19 stablefordpunten.
Dat Jan weer eens in de prijzen was gevallen, bleef na afloop tijdens de nazit niet onopgemerkt. Sommigen beweerden zelfs dat zijn spraakwaterval rechtstreeks verband hield met de stijgende grastemperatuur. Daar is echter nog minder wetenschappelijk bewijs voor dan voor mijn eigen prestaties.
Natuurlijk waren er ook weer prijzen te verdienen voor de bijzondere verrichtingen. Door een hapering in de bevoorradingsketen – of misschien gewoon een wat ongelukkig inkoopbeleid – waren de traditionele flesjes bier deze keer niet beschikbaar. Daardoor moesten Nico R., die op hole 2 een tweary noteerde, en Gigi P., die op hole 9 een thirdy produceerde, genoegen nemen met een golfbal. Een keurige prijs natuurlijk, maar voor de liefhebbers van het vloeibare eremetaal voelde dat toch een beetje als een troostprijs.
Guus
1 Reactie
Beste lezers,
Voor sommige voelt een balletje als een troostprijs voor anderen juist een biertje, wat ze niet lekker vinden.
Als wedstrijdleider wil je daarom wel eens de keuze aan de winnaars laten. Afgelopen donderdag was z’n dag.
De vraag was wil je een “vol” bruine of een “goud” gele prijs, zowel Gigi als Nico kozen voor goud en dat was een gele bal.
Troost of niet in ieder geval het waren geen groene prijzen en hadden dus niets met de grastemperatuur te maken.