Voordat we beginnen met de uitslagen, birdies en gemiste putts eerst een klein muzikaal raadsel.
Op de achtergrond klinkt The Lark Ascending van Ralph Vaughan Williams.
Misschien ken je het stuk wel. Luister eens goed… waar zou deze muziek over gaan?
Over iets dat vroeger heel gewoon was.
Iets dat hoog boven de velden hing, bijna onzichtbaar, maar altijd hoorbaar. Een geluid dat hoorde bij het Nederlandse landschap.
De leeuwerik.
Vroeger hoorde je hem overal. Tegenwoordig bijna nergens meer. Misschien word ik oud en nostalgisch, maar soms lijkt het alsof niet alleen de vogels verdwenen zijn, maar een hele wereld van vroeger. De weilanden werden strakke groene lakens, vol Engels raaigras en zonder de bloemen en plantjes die je vroeger gewoon tussen het gras vond.
Toch is er gelukkig nog een plek waar de natuur zich niet helemaal gewonnen geeft: onze golfbaan.
Daar scharrelen de scholeksters nog altijd luidruchtig rond. Sterker nog: een paartje heeft dit voorjaar drie jonkies grootgebracht. Overal zwemmen jonge koetjes en eendjes achter hun ouders aan. Terwijl de muziek verder zweeft over de baan, besef je dat er gelukkig nog genoeg leven over is om van te genieten.
Een stap van de leeuwerik naar Piet den D. is overigens snel gemaakt.
Net als de leeuwerik steeg Piet vandaag namelijk tot grote hoogte.
Met maar liefst twee birdies — op hole 6 en hole 8 — speelde hij zich glorieus naar de dagzege met een fraaie 22 punten. Daarmee bleef hij Fons D. en Bart Z., die respectievelijk tweede en derde werden, twee punten voor.
Zijn jacht op die tweede birdie had overigens nog een klein gevolg. Doordat Piet op hole 8 vol voor de birdie ging, liep hij de prijs voor de thirty nét mis. Die eer ging uiteindelijk naar Rinus van I.
De andere bijzondere verrichting viel te bewonderen op hole 5, waar Hein D. de winnaar werd.
Guus
