Van de week las ik dat skispringers er alles aan doen om maar een paar meter verder te komen. Er gaan zelfs verhalen rond dat sommigen hun uitrusting “aanpassen” om net wat gunstiger door de lucht te zweven. Alles voor dat kleine voordeel.
Bij ons op de golfbaan is het eigenlijk niet anders. Ook wij zijn voortdurend op zoek naar die paar extra meters. Nieuwe driver. Andere bal. Nog een lesje. Of toch maar weer een YouTube-filmpje waarin wordt beloofd dat je ineens twintig meter verder slaat.
Ik vroeg me even af of het aanpassen van onze uitrusting misschien óók zou kunnen helpen bij het perfectioneren van de golfswing. Zou zo’n blauw pilletje er niet voor zorgen dat we nét wat steviger om onze as draaien?
Maar waarschijnlijk moeten wij het toch gewoon hebben van techniek, timing en een beetje oefening. Of van een gouden tip, zoals Gigi die van de week kreeg.
Na de prijsuitreiking deed hij het in het clubhuis nog even voor. Ik zag vooral een heerlijk relaxte swing. Wat hij nu precies anders deed, bleef voor mij nog wat vaag, maar het moet eenvoudig toepasbaar zijn geweest: vandaag noteerde hij maar liefst 22 stablefordpunten. Dat was er één meer dan flightgenoot Bart Zagers en twee meer dan Jos van der Werf en Piet den Dulk.
Gigi en Bart stuwden elkaar naar grote hoogte, want allebei sloegen ze ook nog een birdie (Gigi op hole 4 en Bart op hole 6).
Bij de bijzondere verrichtingen moesten zij het echter afleggen tegen Siem Laan en Ton Hertog. Siem sloeg op hole 2 zijn bal tot op de rand van de hole – dichterbij kon eigenlijk niet. Ton lag met zijn tweede slag net naast de bunker op hole 9. Wat doe je dan? Alles of niets. Dit keer werd het alles.
Guus
