De omstandigheden op de golfbaan veranderen langzaam maar zeker. De temperaturen dalen, de ballen rollen niet meer zo ver door en de bunkers zijn inmiddels zo hard dat je er bijna een spijker in kunt slaan. Kortom, het wordt weer tijd om ons golfspel aan te passen aan de grillen van de natuur.
En dat brengt ons bij Charles Darwin. Volgens zijn evolutietheorie zijn het niet per se de sterksten die overleven, maar degenen die zich het beste weten aan te passen aan veranderende omstandigheden. Op de golfbaan geldt misschien nog wel een andere variant: niet degene die zich het beste aanpast, maar degene die dat het snelst doet, heeft een streepje voor.
Jan K. bleek vandaag de man die deze theorie het beste in de praktijk wist te brengen. Met 19 stablefordpunten wist hij de overwinning naar zich toe te trekken. Blijkbaar beschikt Jan over een uitstekend evolutionair aanpassingsvermogen. Waar anderen nog worstelden met de veranderde omstandigheden, had hij zijn spel al aangepast aan de nieuwe werkelijkheid. Darwin zou er ongetwijfeld een glimlach van op zijn gezicht krijgen.
Guus W. en Piet den D. volgden op gepaste afstand. Beiden noteerden 17 stablefordpunten en moesten dus genoegen nemen met een gedeelde tweede plaats. Guus noteerde bovendien een birdie op hole 8 en wist daarmee zijn ronde nog een fraaie impuls te geven. Dat leverde hem drie balletjes op: twee witte en één gele. Piet moest het met één wit balletje doen.
Ook Jan van S. en Fake de J. gingen met een balletje op huis aan. Jan verdiende er eentje met de tweary op hole 2 en Fake met de tweary op hole 5. Michiel R. had in een eerdere flight het bordje op hole 5 zo scherp gezet dat ik dacht dat dit niet meer te verbeteren viel. Fake bewees echter dat er toch nog een balletje tussen het bordje en de hole paste.
De conclusie van deze wedstrijd? De natuur verandert, de golfbaan verandert en wie niet snel genoeg meebeweegt, blijft achter. Jan K. heeft dat vandaag in ieder geval uitstekend begrepen. De evolutie gaat door, ook op de golfbaan!
Guus
