Jarenlang lag mijn ziel en zaligheid in de watersport. Als er aan de boot geklust moest worden wist iedereen het beter en dan hoorde je vaak ‘Weet je wat je moet doen?” Vervolgens kreeg je dan allerlei goed bedoelde adviezen.
Sinds 2 jaar ben ik met pensioen. Mijn lieve vriendin zag dat zeilen niet meer zitten dus ik zocht een andere hobby. Vorig jaar winter heb ik mijn GVB gehaald met als doel ‘als ik het leuk vind dan ga ik ermee door, zo niet zoek ik wat anders’. Niks moet en alles mag.
Door toeval ben ik op Spierdijk terecht gekomen en sinds september vorig jaar lid geworden. Hier gaat men normaal met elkaar om en dat sprak mij aan. Mijn leven lang heb ik met arrogante ballen gewerkt en op dat soort balletjes zat ik niet meer te wachten.
De winter ging ik in met handicap 54. Dat vindt men niet leuk, want de kans was groot dat ik dan de hele winter met de eerste prijs naar huis zou gaan.
In wederzijds goed overleg is de handicap op 38 gesteld. Onderwijl bleef ik mijn best doen om mijn handicap te “verdienen”.
Wat mij op gegeven moment opviel waren de ‘goedbedoelde’ adviezen. Waar had ik dat ook al weer gehoord?
Weet je wat je moet doen…….? Zo langzamerhand bekroop mij het gevoel dat men er helemaal niet op zit te wachten dat mijn handicap verbetert.
Afgelopen week besloot ik daarom alle goede adviezen over boord te zetten en niet meer te luisteren.
Als je half doof bent, dan scheelt dat sowieso een stuk.
Afgelopen dinsdag brak ik voor het eerst door mijn 38 handicap heen met 19 Stableford punten.
Kennelijk is dit mijn week, want vandaag behaalde ik zelfs 22 punten.
De weg omhoog is eindelijk gevonden.
De prijs deel ik met mijn vriendin. Wij gaan genieten van een pilsje en bitterballen. Misschien wordt zij ook nog eens enthousiast.

Ton Scholte