Enorme slavendrijver natuurlijk, die Guus Koning. Maar dan wel een charmante. ‘Wanneer schrijf je nou weer eens een stukje Dol?’ Nou nu dus. Niet om die verleidelijke blik en die vette knipoog waarmee hij zijn vragen altijd omkleedt, maar meer uit respect. Want zeg nou zelf. Sinds ‘Charming Guus’ onze website onder zijn beheer heeft genomen, klikken we er met zijn allen bijna dagelijks naar toe. En steek ik hem dus graag een handje toe. Onderwerp: onze swing.

Om die eens nader te beschouwen, liep ik afgelopen donderdag mee met een veelbelovende flight: het trio Schilder/Beliën/Dobbelsteen. Nou, veelbelovend… Laten we het over Dobbelsteen verder maar niet hebben. Hij had twee dagen eerder op Texel over 18 holes 33 stablefordjes gescoord, was lichtelijk opgetogen teruggekeerd naar de vaste wal en dacht echt dat hij HET nu dus eindelijk kon. Ach arme. Hij kan HET dus niet. Een swing van lik-me-vessie. Niet te beschrijven. ‘En dinsdag ging het zo goed’, stamelde hij. Zal best. Maar nu niet. Over en sluiten.

Nee, dan Piet Schilder. Wel eens gezien? Nadal is er niks bij. Wat een rituelen. Piet legt zijn met een zwierige PS gemerkte bal zorgvuldig op het tee’tje en richt zich vervolgens tergend langzaam op. De benen strak tegen elkaar. Net alsof hij hoognodig moet plassen. Maar net als je wil zeggen: ‘Ga maar Piet, wij wachten wel even’, spreidt hij de benen en begint hij zachtjes met zijn voeten op het gras te trappelen. Zoals meeuwen doen als ze wormen zoeken. Dat duurt twee seconden: trappel, trappel, trappel. Ballet. Zinsbegoochelend. En dan, dan komt het Grote Moment. Piet kijkt strak naar zijn balletje, zwaait zijn driver als een boze smid die een hoefijzer aan gort wil slaan naar achteren, om het wapen vervolgens met een vervaarlijke, neerwaartse beweging richting bal te dirigeren.

Vrienden en vriendinnen, geloof het of geloof het niet, je ziet die bal ineenkrimpen. Zo bang is het arme speeltuig voor de – lijkt het toch – niet meer te vermijden inslag. Maarrrrrrr, en dat is de truc, er gebeurt niks. Want vlak voorat de driver het balletje geheel en al te pletter dreigt te slaan, staat Piet vol op de rem. Trillend komt het vergevingsgezinde gevaarte vlak voor het tee’tje tot stilstand. Moet Piet dan toch plassen? Je ziet dat balletje opgelucht adem halen. Zo van Ha gelukkig, hij spaart me, hij gaat naar het toilet.

En dat nu lieve lezers is het gemene. Het intens, intens gemene. Piet doet slechts of hij besluit toch maar te gaan plassen. Hij staat nog een onderdeel van een seconde helemaal stil, legt met de souplesse van een Amerikaanse honkballer de stok vliegensvlug in zijn nek (maar dan ook echt in zijn nek) en slaat toe. Arme bal, die dat nooit zag aankomen. Die net dacht dat hij aan het geweld was ontkomen en nu als een mortiergranaat door de lucht giert om zo’n 180 meter verderop tegen het gras te smakken. Uw Dolly D. Dogleg was er stil van. Golf is oorlog.

En Cock Beliën? Diens ritueel is aanzienlijk korter. Maar net zo sneaky. Neem alleen al het voorspel. Eerst versieren hij en zijn vrouw hun golfballetjes thuis als hippies met bloemetjes, bijtjes, hartjes en wat dies meer zij. Zo lief, zo snoezig, zo schattig. Je kunt het die balletjes onmogelijk kwalijk nemen, dat ze, als ze meegenomen worden naar de baan, onderweg tegen elkaar zeggen: wat een aardige mensen hè? We gaan straks vast een stickie roken.

 width=Maar niks is minder waar. Want voordat ze goed en wel door hebben, wat ze te wachten staat, legt Cock zo’n sumer of love-balletje op het tee’tje, doet een stap naar achteren, maakt pijlsnel een oefenswing en slaat, nee ramt dat snoezige, nietsvermoedende balletje als een meertrapsraket de hemel in. En in de bosjes soms ook. Geen probleem. Want – hoe Cock dat doet is me een raadsel – ze stuiteren via een boomstam altijd wel weer de fairway op. Echt. Gebeurde in mijn bijzijn twee keer in één enkel rondje.

Niet netjes dat onbetamelijke geram en gedaver, net wat u zegt. Maar mooi dat Cock met die smerige praktijken op hole zes wel een birdie sloeg. En het – zie foto – meteen op een zuipen zetten. Dapper terzijde gestaan door zijn kompaan in het kwaad, Piet Schilder. Nee, lief voor de balletjes is het kwaadaardige tweetal bepaald niet. Maar swingen kunnen ze wel.

Dolly D. Dogleg