dames aan het keezenIk heb altijd gedacht dat een kat zeven levens had, maar vanmorgen kreeg ik te horen dat het er negen zijn, evenveel als een golfer. Dat het er negen zijn is eigenlijk wel logisch. Voor de Egyptenaren was drie een heilig getal en drie maal drie moest dus wel superheilig zijn. De Egyptenaren vonden dat deze bovennatuurlijke eigenschappen bij de kat hoorden, omdat het taaie beesten zijn. Het diertje overleefde van alles en leek dus wel negen levens te hebben. Veel Egyptische goden werden dan ook als katten afgebeeld. Het is dat er in de tijd van de Egyptenaren nog niet gegolfd werd, anders werden hun goden wel als golfers uitgebeeld.
Tenminste, dat willen Ans Groot en Marion Vlaar ons doen geloven. Zij organiseerden vandaag het jaarlijkse teamuitje voor de vrijwilligers en begonnen werd met een golfwedstrijd over negen holes (het superheilige getal) waarbij een golfer moest proberen zoveel mogelijk levens van zijn negen levens te behouden. Dat gebeurde in flights van drie (het heilige getal) waarbij elke golfer drie keer (weer dat heilige getal) bepaalde wat de norm voor die hole was. Speelden de andere flightgenoten slechter dan die speler, dan koste het hun één leven als zij er een slag meer over deden, twee levens bij twee slagen meer, tot maximaal drie (en weer dat heilige getal) als het nog meer slagen waren. De nieuwe spelvorm riep hier en daar wat vraagtekens op maar uiteindelijk begreep iedereen het (ook Loes) en kon het spel op de wagen.
Al snel bleek dat mannelijke golfers wat roekelozer met hun levens omgaan dan die van het vrouwelijke geslacht en dat de winnaar dus onder de vrouwelijke deelnemers gezocht moest worden. Loes van der Wal en Nine van Kerkvoort presteerden het zelfs om geen enkel leven te verliezen zodat zij de terechte winnaars werden. Omdat er maar één eerste prijs was moest loting bepalen wie die prijs, een etensbon bij Libelle (hoe toepasselijk voor een dame) mee naar huis mocht nemen. Eigenlijk had de loting niet hoeven plaatsvinden want winnares Nine sprak gelijk af dat zij samen met Loes daar gaat eten (daar verwachten wij  natuurlijk wel een verslagje van).
Zeer bijzonder was de eagle die Sylvester (ook een kat) Liefting sloeg op hole 4. Nog nooit een birdie geslagen en dan gelijk maar een eagle, kan het nog mooier?aan boord
Na de wedstrijd stapten we met z’n allen op de bus om op de Gouwzee bij Monnickendam een stukje te gaan varen. We hebben gevaren maar de meesten hebben daar heel weinig van gemerkt (regen, regen, regen en geen wind). De heren vermaakten zich in het algemeen aan de bar terwijl de dames en een enkele heer zich aan het keezen waagden (het keezbord was een zeer zeewaardig exemplaar eigenhandig door Herman van de Wal gemaakt). Met het golf maak je soms geen vrienden en hetzelfde geldt eigenlijk ook voor het keezen. Loes en Coby hadden het duidelijk op mij voorzien (waarom mag Joost weten), maar ze kwamen van een koude kermis thuis (de kermis van M’dam is trouwens rond half april voor wie het weten wil).
Om half acht hadden we eindelijk weer vaste wal onder de voeten en konden we op huis aan. Jammer genoeg was er een communicatiefoutje bij het vervoersbedrijf (waar kennen we dat van) zodat we nog een drie kwartier buiten in de regen moesten wachten. Voor sommige golfers (jullie kunnen wel raden wie) een mooie gelegenheid om in een lokaal drankhol nog even een biertje naar binnen te werken.
Al met al een mooi daggie en we zijn Ans en Marion dan ook zeer erkentelijk voor de prima organisatie.

Guus