Mag ik graag doen. Op de herenmiddag een rondje onbespied meelopen met een of andere flight. Dit keer sloop ik mee in het spoor van een door wedstrijdleider Ton Hertog aangevoerd trio, dat verder bestond uit Guus Koning en Rob van den Dobbelsteen.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: die Van den Dobbelsteen kan er dus heeee-le-maal niks van. Of laat ik het anders zeggen, hij heeft geen stijl. Schonkig, houterig… Het doet pijn aan je ogen. Dus sloeg ik mijn handen er maar voor als hij aanstalten maakte de bal een hengst te geven. Nou moet ik zeggen Ton Hertog présence viel me evenmin mee. Let maar eens op. Als hij gaat afslaan, lijkt het er sterk op dat hij zich schrap probeert te zetten tegen een storm van 11 beaufort. Zo schuin staat hij. Maar toevallig heeft hij wel een handicap van dik onder de twintig.

Nee dan Guus Koning. Alleen dat formidabele heupwerk al. Die draai, die versnelling als de stok als een zweep naar voren komt, het contact met de bal, die droge tik… Heren, heren, ik kreeg er blosjes van op mijn wangen. Ik zou die man wel eens in de disco willen zien. Op hole vier sloeg de bal pas na 230 meter tegen de grond. En dat alleen maar door die geweldige swingheupen. Ik, Dolly D. Dogleg, bijgenaamd hondenpoot, zou al tevreden zijn geweest met één zo’n heup.

 width=Dat Van den Dobbelsteen met de meeste punten de finish bereikte, zegt me niks. Dom geluk… Hoewel. Op hole zes kwam zijn bal terecht in een greppel, veroorzaakt door een verzakte drainage. Als een verstopt ei met Pasen. De drie hebben minuten lang lopen zoeken. Midden op de fairway, nota bene. Het is te hopen dat Cees Duijn er binnenkort ook eens in belandt, want dan is die greppel de volgende dag gegarandeerd verdwenen. Doet Cees altijd. Als iemand klaagt over het lange gras, zegt Cees laconiek: “Moet je zorgen dat je er niet in komt.’ Totdat hij er zijn balletje zelf in slaat. En er niet meer uitkomt. Echt, de volgende ochtend is dat gras gemaaid. Door Cees himself.

Nog meer te melden Dolly? Nee. Gezellige soos, die herenmiddag. Oké, bloed aan de pin, darmen in de hole als er wordt gespeeld (een van de heren kreeg zelfs een dq achter zijn naam omdat hij de regels niet juist had toegepast), maar na afloop is het feest. Gevoed en gelaafd door de aan en af lopende Mick en Kim. Top, die bediening. En oh ja, kan die dresscommissie nou eindelijk eens iets moois zeggen over de leren hoed van George Vlaar? Voor mij de Clint Eastwood van de donderdagmiddag, die George. Indrukwekkend. Make my day.

Dolly D. Dogleg