title=Sneeuw en – in de ochtend – dikke mist. Maar dat was voor de 33 (!) deelnemers aan de oliebollenwedstrijd van 30 december geen enkel probleem. Sterker nog: alsof het hoog zomer was, zo dartelden de flights na de warme appelbol (met koffie, dat spreekt) de baan op. En beste thuisblijvers, geloof het of geloof het niet, het was meteen van holadioo, holadiee. Niet dat de ene flight veel zag van de andere flight, maar aan het eigenlijk niet op een golfbaan thuishorende kabaal viel onmogelijk te ontkomen.

Was dat inderdaad de stem van Horst Lammers, die ‘JAAAAAAAAAAH, BIRDIE’ galmde, zonder dat hij ook nog maar een bal had gezien? En wie beukte zijn voeten van nijd zo hard in de grond dat de aarde ervan beefde? Rob van den Dobbelsteen soms? Dan moest die hinnikende sniklach waarschijnlijk van Nico Blaauw zijn, want dat was een van Rob’s flight-genoten.

Kortom, dolle pret op de Golfbaan Spierdijk. Als gorilla’s in de mist dokkerden ze van hole 1, naar hole 2 en van hole naar hole 3. En toen een zwak, maar dapper zonnetje de vette nevel veranderde in een geheimzinnige voile waarin iedereen elkaar plotseling weer kon zien (inclusief de geslagen ballen) was het feest compleet. Stan Nat, die pas na de lunch (een exquise door Marina en José met liefde opgediende erwtensoep) met een spijker in z’n hoofd kwam opdagen omdat hij de avond daarvoor pas om 03.30 onder de wol was gekropen, trok zich de haren uit z’n hoofd.

‘Hier had ik bij moeten zijn’, stamelde Stanneman diep teleurgesteld. Waarna hij overigens welgemoed – en buiten mededinging – aan de middagsessie begon. En dus al snel over zijn verdriet was. Want kom, het tweede rondje deed qua plezier niet onder voor het eerste. Misschien was het zelfs nog leuker. Tom Bleyendaal: ‘Dit is natuurlijk Mickey Mouse-golfen. Je weet bij het chippen en putten nooit hoe de bal stuitert op die bevroren pollen. Maar lachen is het wel.’

Oh ja, de uitslag! Nou, dat had nogal wat voeten in de aarde. Maar ze kwamen er uiteindelijk toch uit, de heren van wedstrijdleiding. Met 47 slagen (netto weliswaar, maar toch begreep niemand hoe dat mogelijk was) gingen Horst Lammers, Wim Blaauw, Andre Tessel en Peter Buis met de hoofdprijs schoot. Ineke van der Water sloeg de bal bij de vrouwen het verst en – maar dat kwam natuurlijk ook omdat Nico Blaauw zijn bal steeds in de rough hengste – Wim Blaauw deed hetzelfde bij de heren. De ‘neary’ was voor Riny van der Water.

Uiteraard, bleef het na de prijsuitreiking nog heel lang onrustig in Spierdijk.
 title=